de 40+ moeder columns. afleveringen: 21-30

Het leven begint bij 41

Tussen 2004 en 2006 schreef ik voor Ouders Online mijn ervaringen als oudere moeder

Ben je na je 40ste nog geschikt als moeder? Gaan de mensen dan vragen: "Bent u met uw kleinkind aan het wandelen?" Welke vooroordelen kom je tegen en hoe werkt het in de praktijk?

Mijn zoon is inmiddels bijna 6, maar voor oudere (en jongere) moeders zijn de stukken nog steeds actueel...

afleveringen 20 - 30 

21. "Sorry en het spijt me"

Soms is het leven net een bevalling. Je hebt een vermoeden van wat er komen gaat, maar geen idee van de uitvoering. Als het dan zover is, dan hoop je dat het zo snel mogelijk stopt en daarna lijkt het alweer gewoon. Voortschrijdend Inzicht noemen we dat. Het zorgt ervoor dat je als 18-jarige geen idee hebt van wat je te wachten staat en dat je jaren later, terugkijkend op je leven, verzucht: "Had ik dat toen maar geweten. Dan had ik het allemaal heel anders aangepakt".

Tijdens die had-ik-dat-toen-maar-geweten momenten kan ik mij wel voor de kop slaan. Sinds ik moeder ben, heb ik veel van dat soort leermomenten. Bij wijze van eenmalige boetedoening hierbij een openbaar excuus.

Ik wil mijn excuses aanbieden aan iedereen van wie ik het kind maar met een half oog heb bekeken, en aan iedereen van wie ik de verhalen over het eerste woordje en de slapeloze nachten maar met een half oor beluisterde.

Sorry dat ik niet op jullie kinderfeestjes kwam. En het spijt me dat toen ik wel kwam, ik – nog dronken van het feestje van de nacht ervoor – brak in de hoek zat te wachten tot ik weer naar bed mocht. Ook heel vervelend dat ik regelmatig de namen van jullie kinderen vergat en stelselmatig geboortecadeautjes beloofde maar ze nooit gaf.

Sorry voor al het roken en dan vooral voor de stank. Ik wist best dat je er longkanker van kan krijgen, maar die waarschuwing wilde maar niet beklijven. Mijn excuses voor de keren dat ik op bezoek kwam en snel voor de deur een sigaret wegrookte en ik met een sterke breathmint frisheid wilde afdwingen. Jullie moesten een stinkende asbak verwelkomen met een walm pepermunt als dessert.

Het meeste spijt heb ik nog van de keren dat ik naast jullie kind heb zitten roken. Weliswaar met een uitgestrekte arm en onderwijl heftig de andere kant opblazen. Maar toch. Sorry, sorry, sorry. Dat jullie me toen niet weg hebben gestuurd!

Alle mensen in de stad onder wier raam ik midden in de nacht semi-filosofische gesprekken voerde over het leven, of er ruzie maakte met een geliefde of die uitgebreid afzoende, wil ik bedanken voor hun geduld.

En ik zou speciaal mijn verontschuldigingen willen aanbieden aan alle mensen die op zondagochtend zo rond een uur of 6 wakker werden van mij en mijn vrienden. We waren zo vol van onze onaangepaste wildheid, dat we even geen rekening hielden met uw broodnodige zondagsrust. Bedankt dat jullie geen emmer water over ons hebben gegooid. En sorry dat ik jullie kinderen wakker heb gemaakt, net nadat ze eindelijk in slaap waren gesust. Ik weet niet of ik zo coulant kan zijn.

Tegenover de vrouwen die 40 waren toen ik dat nog lang niet was, en ook in de Roxy dansten, buig ik vol schaamte het hoofd. Jullie waren inderdaad hip in je Jean Paul Gaultier topjes. En het was gewoon niet aardig om jullie af te serveren met een hautaine hoofdknik, en te zeggen: "Moet je haar zien met die bh. Ze is Enorm Oud. Zeker Veertig!". Ik snap bij nader inzien vooral niet waar jullie de energie vandaan haalden om rond 5 uur nog zo zelfverzekerd op de dansvloer te staan.

Tegen mijn eigen lichaam wil ik mijn oprechte excuses aanbieden voor het permanent onderwaarderen van je vorm en vermogen. Je maakte me ongelukkig omdat je nooit de bonenstaak-proporties aannam die ik zo vurig wenste. "Lieve Heer, als u bestaat, maak mij dan dun", bad ik voor het slapengaan. Maar ik werd niet mager en ook niet blond en ook kreeg ik het geld nooit bijeen om mijn prominente gok om te bouwen naar een meer adellijk neusje met nerveus trillende vleugels. Het spijt me dat ik het normaal vond dat je het bijna altijd deed en dat ik het vanzelfsprekend vond dat niets hing en lekker strak om het vetlaagje heen spande.

En nu ik toch bezig ben, wil ik nu vast bij voorbaat mijn verontschuldigingen aanbieden aan de volgende bevolkingsgroepen:

# aan oudere vrouwen die denken dat ze op hun leeftijd mogen opgaan in het behang. Sorry dat ik blij ben dat ik jullie nog steeds niet ben;

# aan de jonge hertjes die zich samen met mij omkleden in de sportschool. Sorry dat ik een steek van jaloezie voel en speur naar onvolkomenheden in jullie hoogpotige meisjeslichamen. Het spijt me dat ik me erger aan jullie schaamteloosheid, jullie gebabbel door je gepimpte telefoontjes, het feit dat ik schijnbaar onzichtbaar ben en steevast met "U" wordt aangesproken. In werkelijkheid lig ik amechtig van bewondering aan jullie voeten en wenste ik dat ik destijds iets meer op jullie had geleken.

Tenslotte. Vanwege de wetten die aan het Voortschrijdend Inzicht ten grondslag liggen, zijn mijn excuses gebaseerd op de hang-ups waar ik nu aan lijd. Kom over een jaar of tien maar weer terug voor wat echte inzichten. Ben benieuwd wat ik dan weer allemaal gedaan heb.

22. Een verstandige meid neemt ruimschoots haar tijd

Van tijd tot tijd betrap ik mijzelf op de gedachte dat deze column misschien wel overbodig is. Ik had van alles te vertellen over mijn leven als moeder, vrouw en ondernemer. Daar lag het echt niet aan. Maar ging deze column niet over een Oudere Moeder?

De laatste tijd gebeurde er niets meer dat mij tegen de haren instreek. Er werd geen anti-veertigplusmoeders-tegenwicht geboden. Het leek wel of het niemand meer iets kon schelen dat die moeders er überhaupt waren.

PvdA

Tót ik gewekt werd door verschillende berichten in de media. Eerst was daar het bericht dat de PvdA een babypas voor zwangere vrouwen wil. Kamerlid Khadija Arib, zelf uit 1960, wil dat zwangere vrouwen een boekje krijgen waarin hun medische geschiedenis staat. Doel is het voorkomen van miscommunicatie, zodat er minder baby's sterven.

De PvdA vindt dat de overheid moet bevorderen dat vrouwen op jongere leeftijd aan de kinderen gaan. Oudere moeders hebben meer kans op problemen tijdens de zwangerschap. Arib heeft de oplossing gevonden: 'Een verstandige meid begint op tijd', aldus de Volkskrant van 28 januari. En om dat een beetje leuk op gang te helpen, zo redeneert de PvdA, is er meer en goede kinderopvang nodig.

Mokkig

Ik weet heus wel dat er een kern van waarheid in schuilt, maar toch wordt alles in mij mokkig als ik het lees. In deze oplossing ligt een vermeende maakbaarheid van ons leven besloten.

Ook weet ik dat mijn eigen leven niet maatgevend is. Maar al had ik geld tóe gekregen van de kinderopvang, dan was ik echt niet eerder moeder geworden. En uit de reacties die ik krijg, weet ik inmiddels dat ik niet de enige ben.

Kim van Kooten

Een week later nestel ik mij met de weekendkranten op de bank. Tijdens het kinderloze tijdperk deed ik dat altijd in het midden van de kamer. Een zuchtende echtgenoot liep dan in een grote boog om mij heen. Maar mijn zoon is iets minder gezeglijk, en dol op een potje krantenscheuren. Goed. Daar zat ik op de bank en las in de bijlage van het Parool een interview met Kim van Kooten over haar rol in de Talpa serie Evelien.

De interviewer vraagt of ze niet een beetje jong is voor de rol van de 40-jarige Evelien. Maar dat de rol door een jongere actrice wordt gespeeld, blijkt niet erg. Want, zo zegt de interviewer: "Met 32 jaar kun je kinderen van 10 hebben, al zijn moeders tegenwoordig doorgaans wat ouder." En wat zegt Kim van Kooten? "Ja. De carrièremoeders."

Pardon?! Carrièremoeders? "Moet je nou horen", roep ik vanaf de bank, "wat Kim van Kooten, ja, inderdaad, die Leuke Slimme Mooie Kim van Kooten, over oudere moeders zegt." Geliefde vindt het ook stom.

Sylvia Witteman

Ik ga verder met de Volkskrant en lees als eerste de column van Sylvia Witteman. Ik heb er zin in, want ik houd van haar bloemige uitgesprokenheid. Wittemans column heeft als titel 'Biezen mandje'. Ze schrijft dat ze weer babyverlangens heeft, nu haar eigen grut de staat van hapbaar kinderspek is ontgroeid.

Maar er zijn allemaal redenen om het niet te doen. En een van die redenen is dat je na je veertigste de goden verzoekt om zwanger te worden: "Weer die angstige blikken op het echoscherm". Voor het lichaam is het ook niet best, denkt ze. "Een zwangerschap op mijn leeftijd zal de toch al zo geteisterde buikwand tot een zwabberend vetschort doen uitzakken."

Ik grijp terloops naar mijn oude buik. Als ik 'm intrek en een onderbroek type korset draag, vind ik het best te doen.

Vuurpijl-klap

Ik weet dat beide dames geen kruistocht tegen de oudere moeder voeren; zo achterdochtig ben ik nou ook weer niet. Maar twee klappen binnen in één zaterdagse-kranten-sessie is best veel.

Maar de vuurpijl-klap moet nog komen. Die avond belt vriendin L. "Weet je dat dat rare stukje uit de krant nu ook op internet staat?" roept ze opgewonden door de telefoon. "Er hebben allemaal mensen op gereageerd."

Het gaat om een mini-interviewtje dat ik over de telefoon gaf, met als onderwerp: 'voor het eerst met je kind op vakantie'. Het was een kort-door-de-bocht stukje dat mijn woorden volledig uit de context had gehaald. Ik was blij dat bijna niemand die ik kende het had gezien. Ik klaagde vooral over hoe zwaar ik het had, toen ik met man en kind ging kamperen op het platteland.

Totaal geen kaas van gegeten

Ik bekeek de site en al mijn angsten werden bewaarheid. Eerst kwam onze foto. Geliefde en zoon keken heel zoet naar de fotograaf en ik keek arrogant met hoog opgetrokken wenkbrauwen de camera in. Vervolgens kwam het interviewtje en dan een hele rits mensen die mij een aansteller vonden.

Vooral ene Mary. Ik citeer: "Op de eerste plaats denk ik na het lezen van dit stukje, waarom heb je in hemels naam nog een kind gekregen op jouw leeftijd? Schijnbaar heb je er totaal geen kaas van gegeten en was je niet (goed) voorbereid!"

Even slikken

Okay Mary, bedankt voor deze constructieve bijdrage. Geliefde en ik hakten Mary verbaal in mootjes. Maar het stak me echt. Zelfs als ik haar woorden hier tik, moet ik even slikken. Het valt ook niet mee om te lijden aan het syndroom van je-vindt-me-toch-wel-aardig-leuk-en-slim?

Bijkomend voordeel van dit alles is dat ik strijdlustig doorga met mijn column. Het is maar goed dat ik zo lui en actie-onbereid ben. Anders zou ik een pressiegroep in het leven roepen met als naam: 'Een verstandige meid neemt ruimschoots haar tijd'.

23. Een wijze vrouw van achttien lentes

Het is vrijdag. Mamadag. Een dag om naar uit kijken. Ik ga samen met de kleine poppedijne leuke dingen doen. Ik heb er zin in. Het mannetje ook. Mijn haar is kappervers aantrekkelijk. Het saaie 'achter de orenhaar' is ververst naar korte wilde krullen. Rode lippen, blauwe gymschoenen, hippe jas. We zijn jong en blij en gaan boodschappen doen.

Het is nog ochtend en de drukte is te overzien. Bij de kassa jongleer ik met de weekendvoorraad. Ik duik onder de kar om er zoveel mogelijk in te gooien. Ach, wat maakt het uit, ik ben jong en lenig en kan alles aan.

"Prrr"

Achter mij ontstaat enige commotie. Twee parkeerwachten van Turkse komaf, midden twintig, mogen van de winkeljuffrouw voordringen. Terwijl ik heen en weer duik tussen kassa en kinderwagen vermaken de heren mijn zoon.

"Prrr" wordt er gekriebeld en gekieteld. Leuk, al die vrolijkheid. "Is dat jouw kind?", vraagt de langste. Ik ben helemaal in de geest van mijn eigen vermeende jeugdigheid en denk, in een verre hoek van mijn hersenen, dat het – bijna – lijkt alsof er met mij geflirt wordt. Misschien vinden ze me niet zo'n moederlijk type. "Nee, hoor", hoor ik mijzelf guitig zeggen. "Ik heb 'm op straat gevonden en vond hem zo leuk dat ik 'm heb meegenomen."

Even stil

Het is even stil achter mij. Ik voel dat ze elkaar aankijken en wacht op een geestig antwoord. "Wat zegt ze nou? Dat is toch gewoon de oma?", zegt de een. Ik zie niets, maar ik weet zeker dat de lange met zijn hand een beweging van ach-la-maar maakt. "Ja, het is gewoon de oma", zegt-ie. Nu ben ik niet alleen oud, maar kennelijk ook nog doof.

Ik ben verbijsterd. Van vrolijke twintiger naar het bejaardenhuis in minder dan een minuut. Mijn ego vertrapt door twee parkeerwachten. Met afhangende schouders sjok ik naar huis. Boodschappen aan de kar. Kleinkind in de kar.

Dat ik me zó laat beïnvloeden door de opmerking van twee parkeerwachten. Parkeerwachten... mompel ik, nou ja, parkeerwachten, nou ja, oma.

Basisleeftijd

Maar eigenlijk weet ik best waarom ik zo van slag ben. Het schijnt dat iedereen een natuurlijke leeftijd heeft. Het is een basisleeftijd waarop je bent blijven hangen. Die van mij is 25. Eigenlijk is het 18, maar dat is helemaal zo jong.

Hoe dan ook, ik vergeet gewoonweg dat ik 43 ben. Ik denk oprecht dat ik 25 – oké vooruit, 18 jaar – ben. Het is nogal verwarrend. En aangezien ik het zelf ook niet snap, kan ik het ook niet goed uitleggen.

Geestelijk bagage

Feit is dat ik 43 ben en moeder van een jongetje van 1 jaar. Daar hoort een bijpassend hoofd en lichaam bij. Dan is er de geestelijk bagage. Die voelt jaren ouder dan 43. Die woont al jaren tot volle tevredenheid in huize De Laatste Winter.

Maar dan is die 18-jarige deerne er weer. Die vindt het fijn om een beetje rond te trappen. Kijkt gelukkig rond als ze een gezelschap nette dames kan laten stilvallen met een onbehouwen opmerking. En die staat er nog steeds van te kijken als ze met alle egards wordt geholpen in een keurige winkel.

Leuk en hip

Als ik in de H&M shirtjes uitzoek en ik zie mijn 'natuurlijke leeftijdsgenoten' dubben over paars of groen, dan bemoei ik me ermee. Hé, ik ben ook leuk en hip en heel goed in kledingadvies. Steevast krijg ik dan een achterdochtige blik, gevolgd door een vaag "Oja, dank u wel". Ik zie ze het lijstje afgaan: oude vrouw. Misschien een vriendin van mijn moeder? Ik zal maar iets beleefds zeggen.

Zij zien de kop van een 43-jarige en ik voel de geest van een 18-jarige. Soms is dat geen gelukkige combinatie, het botst nogal. "Dank U wel, mevrouw", zegt de moeder voor wie ik de crèchedeur openhoud. Haar kind is twee jaar ouder dan het mijne. "Wat zegt U mevrouw?", vraagt het winkelmeisje, tegen wie ik een gezellig meiden-onder-elkaar grapje maak. "Nou, ik raad u toch de wat steviger crème voor de rijpere huid aan", zegt de jongen van de beauty-counter.

De 18-jarige raakt in de war van al die U's en Mevrouwen.

Huppelende, verbaasde belofte

Even voor de duidelijkheid. Ik ben blij dat ik geen 18 meer ben. Het is fijn om 43 te zijn. Ik kan het iedereen aanraden. Maar het voelt ook erg prettig om iets van die huppelende, verbaasde belofte van de 18-jarige in mij te voelen. Alsof het blijvend lente is. Misschien moet ik het alleen iets minder sterk gaan voelen. Zodat ik wat minder schrik van mijn interne generatiekloof.

Ach, ik weet het ook niet. Kennelijk verenig ik een heel scala vrouwen in mijzelf. De wijze grijze dame, de liefdevolle moeder en de wilde meid. Wie weet kan een psychiater met te veel tijd er nog iets mee.

24. Het meisje van de Tinaclub

Als je van je 18e tot je 40e alleen woont, is het voeren van een onberispelijk huishouden geen groot levensthema. Van nature ben ik geen groot schoonmaak-wonder.

Laat ik vooral eerlijk zijn. Ik maak rommel. Daar ben ik heel erg goed in. Altijd al geweest. Het is niet eens rommel, het is chaos. Ik herinner me nog levendig dat ik door mijn ouders naar mijn kamer werd gestuurd om 'die ongelofelijke bende' op te ruimen. Dan zat ik met een krom ruggetje op de rand van mijn onopgemaakte meisjesbed. Werkelijk niets lag op z'n plek en ik pijnigde mijn ongelukkige meisjeshersenen met de vraag: "Hoe heb ik het in vredesnaam zover laten komen?"

In plaats van op te ruimen verslond ik de Tinaclub, het lijfblad voor meiden in de jaren '70. En dan vooral de foto's van mooie meisjeskamers met een thema. Was het thema 'blauw', dan was alles blauw. Mooie blauwe kussens, een vlekkeloos opgemaakt blauw bed, en spulletjes opgeborgen in beeldschone zelfgemaakte blauwe dozen.

Mooi, schoon en gelukkig

Temidden van al deze creatieve uitspattingen zat een meisje dat mooi, schoon en gelukkig was. Uiteraard in een onberispelijke blauwe spijkerbroek met bijpassend kek blauw bloesje. Wáárom kon ik niet zo zijn? Wáárom kon ik geen geduld en discipline opbrengen? En vooral: wáárom was ik zo ongeorganiseerd?

Eenmaal op kamers veranderde er niets. Alhoewel ik ondertussen wel een meester was geworden in opruimen met de Franse slag. Op de kunstacademie verwarde ik de chaos om mij heen met inspiratie. Eenmaal op de universiteit was die chaos alleen maar lastig. Vooral als er iets af moest.

Eén minuut voor de ultieme inlevertijd arriveerde ik hijgend bij de kamer van de docent. Mijn paper werd met een licht afkeurend knikje aangenomen. Ik schaamde me diep voor het ingeleverde Type-ex maanlandschap. En weer stelde ik mij de vraag: "Waarom ben ik zo toch ongeorganiseerd?"

Kostbare opruimtijd

Eenmaal afgestudeerd werd het niet beter. Onder het motto van 'wat ik niet zie, dat is er ook niet', liet ik met gemak de afwas een paar weken staan. Soms kon het bezoek het niet meer aanzien, en ging het spontaan aan de slag. Het was echt niet zo dat ik me niet schaamde.

Aangekondigd bezoek werd in een opgeruimd huis ontvangen. Daar was ik dan wel een dag mee bezig geweest. En als er ónverwacht bezoek kwam, dan smeet ik schoenen, bh's, lege bonbondozen en stapels kranten achter de bank. Gelukkig woonde ik op de derde verdieping, waardoor het even duurde voor ze boven waren. Dat leverde mij kostbare opruimtijd op.

Schaamrood op de kaken

Iedere keer als ik – met het schaamrood op de kaken – stapels boeken en papieren wegduwde voor de gefronste blik van het bezoek, vroeg ik mij af: "Waarom kan ik het geduld en de discipline niet opbrengen om zo te zijn als het meisje van de Tinaclub?"

Bijna vier jaar geleden, op koninginnedag, kwam ik mijn geliefde tegen. Hij woonde ook al zo'n 20 jaar alleen. Geliefde is een beetje anders dan ik. Zeg maar gerust: precies het tegenovergestelde. Chaoot versus Pietje Precies.

Dat leverde vuurwerk op en kostte nogal wat aanpassingsvermogen. Maar toen arriveerde het mannetje in ons midden. Hij gooide het leven van Chaoot en Pietje Precies pas écht door de war.

Ik doe het voor de mannen

Helaas kan ik dit stukje niet afsluiten met een happy end. Want er is geen enkele verbetering in zicht. Wel nieuw plezier. Schoonmaken, de was doen, opruimen: het heeft opeens zin. Het is ergens goed voor. Ik doe het voor de mannen.

Ergens diep in de Chaoot is een verzorgend wezen opgestaan. De kasten van het mannetje zijn een wonder van georganiseerde indeling. Het meisje van Tinaclub zou in tranen uitbarsten als ze het zou zien. In het kader van de eerlijkheid moet ik er wel bijzeggen dat er iedere week wordt schoongemaakt door I., onze onvolprezen schoonmaakster. Bovendien zou het Tinaclub-meisje gillend wegrennen als ze mijn kasten zou zien.

Kijk wat mama allemaal kan!

Maar ik zie mijzelf bedrijvig heen en weer lopen tussen wasmanden, kasten en de wasmachine. Het mannetje hobbelt nieuwsgierig achter mij aan. Met glimmende ogen van de pret. Kijk nou, wat mama allemaal kan!

Geliefde is zo slim om mij veelvuldig te prijzen voor mijn huishoudwerkzaamheden en mij te verwennen met heerlijke maaltijden. Alle intellectuele en geestelijke bagage ten spijt is dat blijkbaar precies wat Chaoot nodig heeft. Mijn mannen geven mij het gevoel dat ik het meisje van de Tinaclub ben.

25. Familiejaloezie

In mijn stukjes ben ik soms behoorlijk openhartig, althans dat vind ik zelf. Ik sta er soms zelf van te kijken. Met schijnbaar groot gemak verspreid ik mijn zwakheden over de elektronische snelweg. Ik vind het veel leuker om vage angsten en losgeslagen emoties te beschrijven, dan de perfecte staat waarin mijn zoon verkeert. Ik kan schrijven over de prachtige dag in Artis, dat knalblauw hem zo leuk staat, en hoe fijn het knuffelen is. Maar u merkt het al: leuk voor mij. Voor u niets aan.

Dus etaleer ik met een vette knipoog blijmoedig de minder fraaie kanten van mijn karakter. Dat dit niet door iedereen wordt begrepen, blijkt uit e-mails van verontwaardigde lezers. "Hoe kun je dat nou doen?" vragen ze. Maar er zijn ook lezers die wel zich herkennen in mijn vele karakterfouten.

Nu doet het openbaar spijt en schuld betuigen het al jaren goed in Nederland. De huisvrouw uit Bruinesse gaat bij de buurvrouw op bezoek om te zegen dat het haar spijt dat ze de buurman haar bed in heeft gesleept. De camera loopt mee als openbare stok achter de deur. Wij zitten thuis met samengeknepen billen van plaatsvervangende schaamte op de bank.

Hier komt er weer een

Dan zijn mijn bekentenissen nog kinderspel. Tot nu toe dan. Want hier komt er weer een: ik heb last van jaloezie. Gelukkig kent u die gevoelens niet. Maar ik heb ze wel. Het is niet eens zo dat ik een ander het geluk niet gun. Welnee, ik ben dol op mensen die door het geluk worden toegelachen. Mensen die de jackpot binnenhalen als hun product naar de beurs gaat, juich ik toe.

Nee, ik ben jaloers op dingen die ik nooit zal kunnen krijgen. Een grote familie bijvoorbeeld. Je hoort er wel eens over. Mensen met een hechte familie die bij elkaar in de buurt woont. Met onverwachte picknicks op het zonovergoten gazon, en opa's en oma's die vechten erom om op de kleinkinderen te mogen passen. Een familie waar iedereen van elkaar houdt.

Veilige moederschoot

Vooral in de tijd dat in mijn familie vrijwel iedereen ruzie met elkaar leek te hebben, verlangde ik intens naar een familie als een veilige moederschoot. Maar alles wat ik had, was een fikse ongelukkigheid die maar niet voorbij ging. Geen man, geen kind, maar een wild meisje in de spannende grote stad. Vrienden kregen kinderen en hadden daarmee hun eigen familie. Mijn kinderbarende jaren leken voorbij en er was geen gezin om mij aan te laven.

Ja, ik wist ook toen wel dat de ideale familie niet bestaat. Behalve in films dan. Maar dat maakte het verlangen en de jaloezie niet minder. Ook mijn zusje had er last van.

Tot tranen geroerd herhaalden we de scène uit Fanny och Alexander, de film die Ingmar Bergman maakte met zijn eigen jeugd als inspiratiebron. In die scène is het kerstavond en de familie komt met de arrenslee thuis van de nachtmis. De belletjes van de slee klinken door de nacht en moeder gooit met een ferme beweging het raam wijd open. "Daar komt mijn familie", roept ze door de nacht. Maar dan in het Zweeds natuurlijk.

Je welkom weten

Ach, je zo welkom weten, dat wilden we zo graag. Inmiddels is mijn zusje zelf zo'n moeder. Als trotse hoedster van dochter, zoon, man, hond, konijn, huis en eigen bedrijf, gooit ze zelf de ramen open om haar familie te verwelkomen.

Ikzelf loop nog steeds met grote verbaasde ogen rond bij de gedachte dat ik – en dat op mijn leeftijd – een eigen gezin heb. Als geliefde, met onze zoon op zijn schouders, komt aanlopen, ontploft mijn hart bijkans met de wetenschap: "daar komt mijn familie".

Gezin met veel kinderen

Maar vanuit jaloers oogpunt schort er nog van alles aan mijn ideale familie. Het eerste familielid woont op een afstand van ruim tweehonderd kilometer. Samen een kop thee drinken kost een dag. Even een paar uur met oma spelen zit er niet in. Er gaan soms weken voorbij totdat we elkaar weer eens zien.

En alsof dat niet al een klap is voor de jaloerse geest, is er nog zoiets als de geringe proportie van mijn gezin. Daarmee kom ik op mijn tweede onmogelijke jaloezie: het gezin met veel kinderen.

Echt waar, u hoeft mij niet te laten weten dat ik dankbaar moet zijn dat ik een kind heb. Dat ben ik namelijk iedere dag weer. Maar ik ben gewoonweg jaloers op vrouwen die wéér zwanger zijn. Vooral op die ene moeder bij de crèche.

Zeer zwanger leunde ze van de week tegen het aanrecht aan. "Gaat het goed met je?" vroeg ik. "Ja hoor", zei ze opgewekt. "Het is al een beetje een routineklus. Het is de derde al."

Ik wil er ook drie (of vier)

Drie! Ik wil er ook drie. Waarom wist ik nou al die jaren geleden nog niet dat Geliefde de man van mijn leven was? Waarom hebben we eerst al die omwegen gemaakt? Dan waren we gelijk kindjes gaan maken en niet pas toen ik al 41 was. Dan had ik er ook drie kunnen hebben. Een huis vol met over elkaar buitelende kinderen.

Of nog beter: vier jongens, zoals in de serie 'de Daltons'. Of toch maar van alles wat en dat er dan ook een meisje is. Dan kan ik met haar giechelen en dagenlang op zoek gaan naar het perfecte roze jurkje in combinatie met superstoere laarzen.

En dat we dan thuis komen in ons ruime huis aan de rivier en de jongens dan in de boomhut zitten en papa in het theehuis aan zijn boek schrijft. Opa en oma zitten in rotan stoelen in de tuin en hebben reuze veel plezier. Een paar neven zitten te flikflooien met de buurmeisjes en hun nichtjes staan met zelfgemaakte hengels tot aan hun knieën in het water. Tante staat in de keuken en bakt een brood. En met rode wangen gooien mijn dochter en ik onze tassen op het gazon en vallen bijna over elkaar heen met mooie verhalen.

Het geluk

Zoiets. Dat wil ik nou. En ik wil ook het geluk dat ik er bij voel als ik het opschrijf.

Ik weet dat die familie niet bestaat. Maar als u een familie heeft die daar ook maar een klein beetje bij in de buurt komt, dan ben ik nu officieel jaloers op u.

26. Schuld en boete

Als er iets makkelijk is om jezelf mee op te zadelen, dan is het wel schuldgevoel. Schuld met een grote S. We hebben er allemaal last van. Voor onze Hollandse calvinistische geesten is het makkelijker om schuld te voelen dan trots. Trots? Brrrrrrr, rillen we afkeurend. Dat is meer iets voor Amerikanen. Schuldgevoel is voor ons de perfectie emotie.

Vooral vrouwen hebben er last van. Hoe hoger de lat ligt, des te meer is er om je schuldig over te voelen. Doe ik wel hard genoeg mijn best? Zorg ik wel goed genoeg voor mijn ouders? Met stip op nummer 1 staat het grootste slachtoffer van het schuldgevoel: de moeder.

Ik kan het weten. Ik had altijd al last van te veel cocktails drinken, een boek lezen in plaats van sporten, vader niet bellen, midden in een spannende film de telefoon niet aannemen, nog meer lipstick, parfum, jurk of schoenen kopen. Schuldgevoel als bijwerking van een actie, of juist het nalaten van een actie. Het soort schuldgevoel dat je nog onder het tapijt kunt schuiven.

Dikke maatjes

Maar sinds ik moeder ben, zijn Schuld en ik pas echt dikke maatjes. Van het soort 'twee handen op een buik'. Waar ik ga, daar gaat Schuld. Het schuldgevoel betreft namelijk niet alleen mij, maar vooral mijn kind. Arme jongen, ongevraagd aanstichter van mijn oneindige berg schuldgevoel. En het gaat echt nergens over. Niks oude dame van de sokken rijden, belasting oplichten, zwartrijden in de tram of mijn zoon voeden met Happy Meals.

Omdat moeders het nooit goed doen, zijn alleen de allersterksten onder ons vrij van schuldgevoelens. Heb je geen borstvoeding gegeven? Weet je wel wat je je kind daarmee hebt ontnomen? Kan-ie nou nóg niet praten? Heb je dan geen cursus babygebaren gedaan? Krijgt-ie eten uit een potje? Maak je dat niet zelf dan? Masseer je je haar wel iedere dag? Geen Tijd? Hoezo? Werk je nog dan? Blijf je niet thuis voor je kind? Waarom heb je hem dan? Ben je wel de ultieme lover voor je partner? Heb je dat vet er nou afgetraind? Werk jij maar drie dagen?

Niet snel tevreden

Zo komen we nooit door het glazen plafond. Het is jouw schuld dat de emancipatie van de Nederlandse vrouw blijft steken. Eigenlijk zou jij je studiegeld moeten terugbetalen. Jij bent een waardeloos lid van onze gemeenschap.

Schuld als leidraad maakt wel dat je niet snel tevreden bent. Het houdt de vaart er in. Weliswaar gaat er een erg vermoeiende monologue intérieur aan vooraf. "Hè, wat zit ik lekker. Iets té lekker, ik moet nog een column schrijven. Dat kan wachten, ik verdien het om te genieten van deze koffie. Ja, maar straks krijg ik weer een mail van de redactie: of ik nog eens op de proppen kom met mijn stukje." En zuchtend maar weer aan de slag.

Dagje binnenhangen

Schuldgevoel maakt dat je heel veel wilt, maar nergens meer toe komt. Ik wil de beste school, de beste arts, de beste crèche, de beste oppas en de meest inspirerende uitjes voor mijn zoon. Op mijn wekelijkse mama-dag wil ik naar Artis, bulldozers kijken, boekjes lezen, muziek maken, naar opa en oma, met vriendjes spelen en mij volledig aan mijn kind wijden. En tussendoor de was van een week doen, een intelligent artikel schrijven en een maskertje nemen.

Maar negen van de tien keer eindigen die voornemens in een dagje binnenhangen. Ook gezellig, maar de geestelijke en kunstzinnige opvoeding van het prinsje gaat wel volledig de mist in. Mama-dag wordt altijd begeleid door knagend schuldgevoel.

Overtreffende trap

Ik ben zo vrij om als oudere moeder mijzelf op de overtreffende trap van het Grote Schuldgevoel te plaatsen. Op mijn leeftijd had ik wel een kind met een afwijking kunnen krijgen! Wat doe ik mijn kind aan?! Als puber heeft-ie een moeder die zich zwetend door de overgang heenbijt. En nu blijkt ook nog eens dat stress tijdens de zwangerschap niets dan ellende en een laag geboortegewicht oplevert. Dat is onderzocht. Dus is het zo. De remedie: niet meer dan drie dagen per week werken en de zwangerschap in evenwichtige kalmte doorbrengen.

Dat heb ik destijds óók al niet best aangepakt. Non-stop werken, huis gekocht, twee huizen ingepakt, inhoud losgelaten in één huis, en tussendoor getrouwd. Gode zij dank voor het keurige standaard geboortegewicht van mijn zoon. Oude moeder met een ongezond kind als de ultieme boete voor de stress.

Wat je ook doet...

Tenslotte is er nog het existentiële schuldgevoel. Had ik er wel mogen zijn? Neem ik niet te veel plaats in? Kan ik dat de mensheid wel aandoen? Wat nou als de zondvloed echt na mij komt?

Dat dieptepunt is hét moment om even gas terug te nemen op het schuldvlak. Het moet niet gekker worden. Terwijl ik dit zit te typen, erger ik me in toenemende mate aan dit gedrein over schuld en boete. Hou toch op. Wij hebben alleen maar te veel keuzemogelijkheden.

Dus wil ik graag afsluiten met: moeders (en vaders, ooms, tantes, opa's, oma's en kinderen) van Nederland, flikker je schuldgevoelens uit het raam. Luister niet naar onderzoekers, kamerleden en columnisten. Stuur je kinderen naar de patatboer, laat je werk liggen, vergeet de hond en neem de telefoon niet op. Blijf lekker de hele dag in bed met een doos bonbons en de afstandsbediening. En wat je ook doet: voel je niet schuldig.

27. Ik ben zo moe

Ik ben zó moe dat ik niet eens meer weet waarover ik moet schrijven. Al dagenlang pieker ik erover. Ik heb genoeg stof om over te schrijven, daar niet van. De droom waarin Rita Verdonk mij per se in haar campagneteam wilde, of iets over de boze buien van mijn prinsje. Maar dat is niet de bedoeling. Deze column gaat over oudere moeders. Of oudere vaders. Of de kinderen van oudere ouders.

Er moet geschreven worden over een kind krijgen op de leeftijd dat je geen puf meer hebt om drie keer per week uit dansen te gaan. Vertwijfeld kijk ik in de trein mijn mede-reizigers aan. Weten jullie waar ik over moet schrijven?

Beroemde oudere moeders

Ik dacht: ik ga schrijven over beroemde oudere moeders. Maar ik kwam niet verder dan Madonna, de moeder van alle oudere moeders. Er moeten er meer zijn en die ga ik allemaal vinden. Dat was mijn rotsvaste overtuiging.

Maar toen bleek dat ik eerst andere dingen moest doen. Dingen met communicatie, en teksten met deadlines die weer tot stress leiden. En er waren een heleboel mensen die iets hadden gemaild en op mijn antwoord zaten te wachten. De telefoon durfde ik al bijna niet meer op te nemen. Je weet maar nooit hoeveel werk dat weer oplevert. In mijn vorige column had ik mij voorgenomen niet meer aan schuldgevoelens te doen, maar dat is toch niet zo makkelijk.

Gestopt wegens geen tijd

Daar ging mijn leuke stukje over beroemde oudere ouders. Onderzoek gestopt wegens geen tijd.

Toen belde er een omroep. Of ik mee wilde doen aan een programma over moeders en dochters. Dat leek mij een heel erg slecht idee. Mijn moeder vond het enig en was er helemaal klaar voor. Je zou het niet zeggen als je mijn stukjes leest, maar ik ben geen voorstander van het publiekelijk ventileren van mijn sores. Althans niet op televisie en zeker niet als iemand anders de eindregie heeft over mijn woorden. De controle-freak in mij laat dit soort acties niet toe. Maar om dáár nou over te gaan schrijven?

Te moe voor de sportschool

Over de sportschool misschien? Ik ben lid van een te dure sportschool. Er is een zwembad en een sauna, en er zijn zalen vol apparatuur. Ik ga naar de sportschool omdat ik door een wonder dun en fit wil worden. Ik heb namelijk uitgerekend dat ik minstens 77 moet worden. Anders ben ik niet bij de 35e verjaardag van het prinsje. Maar braaf iedere maand betalen is niet genoeg. Je moet ook nog gaan.

Ook heb ik een trainingsschema. Als ik heb gesport, moet ik dat na afloop laten tekenen door één van de rondlopende fitness-virtuozen. De onafhankelijke 'bekijk het maar'-geest in mij staat dat echter niet toe. Dus belt er een juffrouw van de sportschool of ik niet weer eens langs wil komen? "Je ben al zo lang niet geweest en sporten is toch fijn en goed?" Sporten? Dat kan toch niet? Ik ben veel te moe om naar de sportschool te gaan. Ik wil gewoon slapen.

Niemand slaapt die nacht

Maar in dezelfde tijd meent het prinsje dat een uur of 1 in de nacht een goede tijd is om wakker te worden. Op straffe van hartverscheurend huilen, met dikke tranen die bed en pyjama doorweken, kan hij niet meer terug naar zijn eigen bed.

Zoveel treurigheid kunnen wij niet aan. Bij ons in bed dan maar? Argumenten als: "straks went-ie eraan en gaat hij nooit meer weg... liggen wij straks met een kind van 9 in bed" worden in de kiem gesmoord door het klamme lijfje dat zich – nog naschokkend van het eenzame verdriet – om mij heen wikkelt. "Red mij, mama." Waar heeft hij dat geleerd? Is er een geheim genootschap waar je ouders leert ontdoen van zinnige argumenten?

Eenmaal in het grote bed, heen en weer rollend tussen de warmte van papa en mama, in neuzen knijpend en op hoofden slaand, ontploft het prinsje van geluk. Resultaat: niemand slaapt die nacht.

De tijd verstrijkt

Inmiddels verstrijkt de tijd en heb ik nog steeds geen behoorlijk onderwerp. Het prinsje heeft uitgevonden dat gooien leuk is. De afstandsbediening, de drinkfles, de speen, de auto's, spaghetti en brood vliegen ons om de oren. Werk wordt aan de kant geschoven, want met eten gooi je niet, zo heb ik altijd geleerd.

"Wat denk jij nou dat de beste manier is om hiermee om te gaan?" vraag ik aan geliefde. Geliefde vindt dat we het gooien niet kunnen tolereren en zeker niet met eten. Wij bespreken een te volgen traject en alle zijstappen en mogelijkheden in dit opvoedkundige proces.

Gewoon even niets

Ik vind het heel erg volwassen van onszelf. De enige die nog mist, is Dr. Phill himself. Ik constateer dat het voor ons alle drie wel erg handig is dat ik niet eerder moeder was. Tien jaar geleden was ik ontploft, als ik voor de zesde keer een bord met eten van de grond had moeten oprapen. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik uitputting en geduld door elkaar haal. Want ik ben uitgeput. Ik ben zo moe.

Het gaat maar door. Werk. Niet slapen. Dingen doen. Ik wil gewoon even niets. Nee, niet 'even'. Ik wil heel lang niets doen. Ik wil zo lang niets doen dat de verveling door mijn aderen spuit.

Papadag

In plaats daarvan word ik op papadag veel te laat wakker en merk ik dat ik mijn ogen niet meer open krijg. Ik moet werken. Ga open. Ga open. Ik wankel naar de bank. Geliefde en prinsje zijn gezellig met blokken bezig en kijken verstoord op.

Ik denk nog dat als ik niet naar mijn werkkamer ga, ik de papadag verpest. Ik murmel wat verontschuldigingen en val als een blok in slaap. Ik droom dat ik met een krokodil in het zwembad zit en dat niemand me helpt.

Als ik twee uur later wakker word, voel ik me al een stuk beter. Ik ga een stukje schrijven. Als ik nu maar wist waar het over zou moeten gaan. Mochten er lezers zijn met voorbeelden van bekende oudere ouders, dan hoor ik ze graag. Ik wil de verantwoording niet bij jullie leggen hoor, maar het scheelt wel een hoop stress voor de komende twee weken.

28. Het koortsparadijs

Hoe kon ik nou zó blind zijn? Twee weken geleden zeurde ik een column-lang dat ik te moe was om te bedenken wat ik moet schrijven. En ondertussen woedde er een discussie over de kwestie 'Vrouwen Moeten Jong Aan Kinderen Beginnen'.

Oké dan. Even heel kort. Ronald Plasterk had in het tv-programma Buitenhof gezegd dat veel paren pas aan Kinderen Maken beginnen als de bevruchtingstijd zo'n beetje achter de rug is.

Daar reageerde Heleen Mees in NRC Handelsblad op, met een stukje getiteld 'Vruchtbaarheidsfabels'. Het ging over de oudere mannen van die oudere vrouwen, en over minder vaak sexen als je langer samen bent, en dat het wel meevalt met die verminderde vruchtbaarheid.

Toen kwam Mariel Croon, schrijfster van 'Zwanger worden. Handboek voor twijfelaars'. Zij benadrukte hoe intens ingrijpend het is als een paar geen kinderen kan krijgen. Haar stelling is: 'Vrouwen kunnen maar beter op safe spelen, en bij een kinderwens tegen hun dertigste aan kinderen beginnen, mits de omstandigheden zich hiervoor lenen. Dat geeft de minste kans op spijt.'

Mevrouw Croon heeft helemaal gelijk. Ik zie om mij heen de verpletterende impact wanneer het zo gewenste kindje niet komt. Maar soms lenen de omstandigheden voor het Kinderen Maken zich er inderdaad niet toe. Op mijn 28e werkte ik mij vastberaden en verward door de ene na de andere depressie. Bovendien was geliefde nog in geen velden of wegen te bekennen. Een geluk bij een ongeluk. Ik was toen niet echt een ideale moeder geweest.

Beroemde oude moeders

Tot zover het verslag van de discussie. Want eigenlijk was ik begonnen aan het schrijven van een stukje over beroemde oude moeders. Ik vroeg u twee weken geleden om suggesties en ik kreeg ze ook nog.

Wist u trouwens dat de vrouw van onze eigen minister-president een oudere moeder is? Maar dat komt de volgende keer. Want mijn schrijfplannen zijn gestrand in tijdnood, een ziek prinsje en prachtig weer.

Fikse koorts

Ach, wat een prachtig weer hadden we. Met een hart vol prikkelend geluk fietste ik langs de grachten. De gevels waren mooier dan ooit, de mensen aardig. Dat ik hier ooit weg wilde? Wanneer had ik dat nou bedacht?

Het leven is veel te mooi om weg te trekken uit de stad. Goede maaltijden op iedere hoek, winkels vol fijne spullen, vaders en moeders met trendy bakfietsen vol hippe kinderen, iedere avond een ander cultureel hoogtepunt. Die twee mannen die elkaar aan de overkant neerstaken, hadden het vast ook niet zo gemeend. En dat de buren de stereo op 10 hebben, is vast omdat ze zo verliefd op elkaar zijn.

Halverwege de warmste dag bleek het prinsje fikse koorts te hebben. En direct daarna kwam er een buitenaards klinkende hoest uit dat kleine bekje. Met grote ogen volgde hij mij door het huis. Armpjes om mijn benen geklemd. "Laat mij toch niet achter. Geen seconde, ik wil alleen maar bij jou zijn". De koorts ging weg. Het mooie weer ook.

Mooie jurk

En de koorts kwam weer terug. Net op het moment dat ik nog één dag had om twee artikelen af te schrijven, de sopraanpartij van het requiem van Verdi te leren, een tekening voor de 75e verjaardag van mijn vader te maken, en zijn andere cadeautjes en mijn spullen te pakken.

Morgen reis ik namelijk af naar het hoge noorden om mijn vader te helpen bij de voorbereidingen van zijn verjaardagsfeest, omdat hij in zijn enthousiasme vijfentwintig mensen heeft uitgenodigd in zijn mini-aanleunwoning.

Ik moest mijn mooie jurk nog wassen en mijzelf ontdoen van overtollig haar en eventuele lichaamsrariteiten, omdat ik morgen eerst een sauna-verwendag onderga met mijn vriendinnen. Wel zo eerlijk om dat er ook bij te vermelden.

Nachtzuster

Nu heeft geliefde zich de afgelopen paar nachten opgeworpen als nachtzuster. Dus ergens in mijn slaapdronken staat besloot ik vannacht dat ik ook wel eens iets kon doen. Geliefde naar de rust van de bank gestuurd, prinsje in het grote bed. Dubbel bingo!

Ik voel me dan in al mijn opofferingsgezindheid een goed mens, en als dat warme koortslijfje zich tegen me aanplakt, gaan al mijn moederporiën open van geluk. Wat een genot om nodig te zijn.

Nijver moederschap

Dus stond ik vanmorgen, glimmend van nijver moederschap, mijn fijne zwart-zijden jurkje uit te spoelen in het bad. De hete plakarmpjes van het prinsje stevig om beide benen heen, het lijfje strak tegen mij aangedrukt, met een gestrekt nekje om de hoek kijkend hoe het wonder van Water in de Emmer zich voor hem afspeelt. Kan mij al dat achterstallige werk schelen, ik werk vannacht wel door.

Daarom hier geen stukje over beroemde oude moeders. Maar wel een stukje van een oudere moeder die vijftien jaar te laat begon met het maken van kinderen omdat de ideale omstandigheden er pas drie jaar geleden waren.

Vrij van al te heftige geestesschommelingen kwam ze haar geliefde tegen en viel hun prinsje zo maar uit de hemel in hun eigengemaakte paradijs. En omdat ze iedere dag beseft hoe ongelofelijk bijzonder dat is, geniet ze zelfs van doorwaakte nachten.

29. Slechte-moeder-punt-nl

"Kinderen krijgen, dat is het enige wat ik écht goed heb gedaan", verklaarde mijn dierbare vriendin B. En volgens mij meent ze het stiekem echt. Deze vriendin, tevens directeur van een gerenommeerd instituut en geroemd vanwege haar brains and beauty, bedacht destijds een website met als titel "www.slechtemoeder.nl". Mijn carrière als moeder was nog niet begonnen en ik vond het een erg geestig idee. Slechte moeder? Zij? Hoe kwam ze erop.

We maakten plannen voor een echte site. Maar die zijn gestrand in Geen Tijd. Want behalve hard werken willen we vooral goede moeders zijn. Daarom hebben we nu een imaginaire website. Een website die zo virtueel is dat-ie alleen maar in onze hoofden zit. Een titel die samenvat wat we nu weer verkeerd hebben gedaan.

Diep zelfverwijt

Het is heel makkelijk. Je belt op en zegt: ik heb weer iets voor de website. En dan volgt een verhaal over een truitje dat je iets te pittig wilde uittrekken. Het ging iets minder makkelijk dan verwacht en er was haast en dus gaf je een extra ruk. Met als gevolg een snikkend, naar adem happend kind. Armpje zat dubbel in de mouw.

Een typisch slechtemoeder.nl-verhaal van een moeder met diep zelfverwijt, die denkt dat ze de arm van haar hartenkind uit de kom heeft getrokken.

Huilen van het lachen

De roep om "slechtevader.nl" lijkt een stuk minder sterk. Vaders lijken gezegend met een minder sterk geheugen als het om hun fouten gaat. Moeders zijn olifanten. Alles gaat in die databank van zelfverwijt.

"Ach kind", zegt de grootmoeder. "Toen je vader nog een baby was, heb ik hem eens een halve dag lang vergeten te verschonen." En nóg kleuren haar wangen rood. Een beetje vader weet deze schande om te zetten naar een stoer Indianenverhaal dat zijn collega's laat huilen van het lachen.

Opeens – Pats Boem

Het is ook wat. Eerst leef je jaren in betrekkelijk egocentrische omstandigheden, waarin je vooral moet zorgen niet in nachtpon naar je werk te gaan, en minstens één keer per maand iets van de schijf van vijf te eten. Maar dan word je zwanger en opeens – Pats Boem – heb je een kind waarvoor je moet zorgen.

Ook alle cursussen, planken vol boeken en tonnen vol goede raad kunnen je niet voorbereiden op de taak die voor je staat. En je wilt het zo graag goed doen. Sta je daar met een lichaam vol hormonen en borsten waar je niet overheen kunt kijken. En dan moet je vijf garnaaltjes door een mouw heen trekken zonder ze te breken.

Het moet perfect

In de eerste maanden van het leven van het prinsje was mijn grootste angst dat ik 'm zou laten vallen. Als dat eens zou gebeuren! Vervolgens nam ik de bocht bij de badkamer te krap en knalde ik met dat perfecte ronde bolletje tegen de deurpost. Ja, dat was een fout! En fouten mogen niet, want het moet perfect.

Daarom is slechtemoeder.nl nogal een opluchting. Want hoe groter we de Fout zelf vinden, des te grappiger het verhaal. Uiteraard binnen de grenzen van goed ouderschap. Meppen en dagelijkse gilpartijen doen niet mee.

Grote oranje vrachtauto

Maar soms is de Fout wel wat erg zwaar. Zoals vorige week. Ik was weer eens buitengewoon tevreden met mijn leven en ging koffie drinken met het prinsje. Onderweg zei een Turkse jongen: "Kijk, wat een leuke oma" tegen zijn vrienden en keek mij flirtend aan. Dat was zo bizar dat ik er verder maar geen conclusies aan verbond. Overigens staat de score 'voor oma worden aangezien' nu op drie.

Maar goed, we gingen koffie drinken. Ik dronk ijskoffie en het prinsje dronk een glaasje water. We zaten buiten en er was geen tafel. Dus ik jongleerde met rietjes, glazen en kopjes die het prinsje liever door de lucht zag vliegen dan stevig verankerd in mama's hand. Daar werd ik niet gek van. Integendeel. In volledige rust verkerend wist ik zeker dat we een blij en hecht plaatje vormden.

Ik was behoorlijk onder de indruk van mijzelf en tegelijkertijd in diepe liefde met het prinsje. Kennelijk vormde die high een bijna fatale combinatie. Bij het weggaan liep ik 'even naar de prullenbak' en keek ik toch zeker een halve seconde niet naar mijn mini-hardloper. Het enige wat ik wel zag, was dat het meisje naast ons – die non-stop door de telefoon had getetterd – zich naar voren wierp en mijn zoon terugtrok van de stoeprand. Net voordat er een grote oranje vrachtauto over het fietspad scheurde.

Nú begrijp ik waarom ouders als een dolleman tegen hun kinderen schreeuwen als ze eenmaal veilig zijn. Nee, ik deed het niet. Maar ik wilde wel.

Bijna je eigen kind vermoord

Rustig blijven, adem in en adem uit, wij gaan nu heel kalm dit terras verlaten en ik doe net alsof ik al die priemende ogen niet voel en het sissende commentaar niet hoor. De reddende engel kwetterde vrolijk verder, volledig onbewust van haar heldendaad: "Hè wat zei je? Ik was even een kind aan het redden."

Het prinsje waggelde gezellig mee en liet zich gewillig in zijn wagen zetten. En ondertussen dreinde het in mijn hoofd: "Jij! Jij! Jij bent een slechte moeder. Dit vertel je aan niemand. Jij hebt bijna je eigen kind vermoord. Wat als dat meisje er niet was geweest? Jij moet uit de ouderlijke macht worden gezet."

Mijn Grote Falen

Zodra ik geliefde zag, gooide ik jankend mijn Grote Falen over hem heen. "Maar dat kon jij toch niet weten? Daar rijdt bijna nooit een auto", schokschouderde geliefde. "Hij blijft heus wel aan de rand van de stoep staan, hij durft er niet eens af." En: "Hoezo gefaald - het is toch niet gebeurd?" En: "Welnee, je bent geen slechte moeder. Je bent een hele goede moeder."

Volgens mij wordt slechtevader.nl geen succes. Maar let maar eens op deze zomer. Er lijken altijd Slechte-Moeder-verhalen in overvloed te zijn.

Esther de Charon de Saint Germain

Vervolg => afleveringen 30 - 35