Tussen 2004 en 2006 schreef ik voor Ouders Online mijn ervaringen als oudere moeder
Ben je na je 40ste nog geschikt als moeder? Gaan de mensen dan vragen: "Bent u met uw kleinkind aan het wandelen?" Welke vooroordelen kom je tegen en hoe werkt het in de praktijk?
Mijn zoon is inmiddels bijna 6, maar voor oudere (en jongere) moeders zijn de stukken nog steeds actueel...
afleveringen 30 - 35
30. Uren, dagen, maanden, jaren vliegen in een zucht voorbij
Nooit is er genoeg tijd. Je staat op, je rommelt wat, en dan is het weer donker. De winter nadert alweer, dus die vreugdevolle lange zomerdagen zijn ook al weg. Het feit dat ik vandaag vanaf half zeven vanmorgen aan het werk ben en de avond alweer in zicht komt, helpt ook niet echt. Conclusie: het gaat gewoon te vlug.
Alles gaat te snel. Echt alles. Ik wil me weer vervelen, zoals je dat vroeger kon doen. Toen de schoolvakantie wel een jaar duurde en het altijd warm was en je urenlang als een zwabberige worm in het gras lag, en in de zon tuurde, totdat je alleen nog maar bolletjes zwart nabeeld zag. Die mate van lamlendigheid wil ik weer voelen.
Hang naar verveling
En het prinsje groeit ook te snel. Gister was mijn lichaam nog een bron van voedsel en moederwarmte. Vandaag is het klimrek, bijtring en makkelijk vervoermiddel. Ik weet ook wel waar mijn hang naar verveling vandaan komt. Wekenlang had ik mij verheugd op mijn veertien dagen vakantie met het prinsje. De crèche zou de poorten sluiten en dus mocht ik mij een halve maand uitleven als stay at home mom.
De eerste dag gingen we naar Artis. Dat was leuk. Op de terugweg vielen we met fiets en al om, en reed ik trillend naar huis. Voorop de fiets een hoopje ellende met een tand door de lip, en een bleek kopje met bloed. Wat er met de rest van de tijd is gebeurd, weet ik niet. Die heb ik volgepropt met activiteiten. Denk ik. Het is een beetje een vage herinnering geworden. Ergens in NEMO is het mis gegaan.
Respect voor ouders met meer dan 1 kind
In NEMO heeft mijn respect voor ouders met meer dan 1 kind reusachtige vormen aangenomen en verloor ik tegelijkertijd de helft van mijn hersencellen. Met twee prinsjes (een van mijzelf en een van mijn zus) en een prinsesje (ook van mijn zus) ging ik er naar toe. Het regende non-stop en daarom hadden alle ouders van Nederland bedacht dat NEMO the place to be was. Binnen was het een vochtig inferno van rennende en schreeuwende kinderen, die vier verdiepingen lang elektriciteit, zeepbellen en kabaal mochten veroorzaken.
Op mijn vraag hoe ouders dat zoal doen, adviseerde de suppoost vooral goede herkenningsafspraken te maken. Zo konden voorgoed verloren kinderen zoveel mogelijk worden voorkomen. In Artis had ik al kinderen met vetgekalkte 06-nummers op hun witte armpjes gezien. Dat briljante idee verdiende navolging, maar ik had alleen een lipstick bij me. Dus werd de regel: nooit van de verdieping af en als je mij kwijt bent, direct naar de trap lopen.
De peuterhemel op aarde
De koningskinderen van mijn zus wonen in een gemoedelijk dorp en waren in eerste instantie bevangen door ontzag voor de stadse wildheid. Maar allengs groeide het haar op hun elleboogjes en zag ik ze vanuit mijn ooghoeken heen en weer flitsen.
Razendsnel ontwikkelde ik drie sensoren. Een voor een 9-jarige meisje, een voor een 6-jarig jongetje, en een voor een watervlug monstertje van 19 maanden, die het vertikte om in die stomme wagen te blijven zitten. Wat begrijpelijk is. Honderden knopjes en stekkers. Dat moet toch de peuterhemel op aarde zijn.
Huizen die in staat van Zen verkeren
Eenmaal bijgekomen bezochten het prinsje en ik lang niet geziene vriendinnen. Maar ik had een belangrijk ding over het hoofd gezien. Mensen zonder kinderen hebben huizen die in staat van Zen verkeren.
Hoe had ik het kunnen vergeten? Hoelang had ik nou zelf in mijn vrijgezelle verdieping gewoond? Gek werd ik toen, van de kinderen van vrienden die de kalmte en het evenwicht van mijn huis verscheurden. Overal waar ze rondhobbelden lieten ze kruimels en chaos achter. Aardige mensen hoor, die vrienden, maar hun kinderen hadden ze niet in de hand. Want het is echt waar. Hoe langer ik alleen woonde, des te truttiger ik werd.
Welgemeend advies
Zodra vriendin F. de deur van haar prachtige flat opende, herkende ik in één oogopslag de gevaren. Alles op het brandschone witte tapijt was nieuwsgierig-kindonvriendelijk. Voordat ik het wist, stond het prinsje glunderend op de glazen tafel met de inhoud van het bonbonschaaltje in mond en knuistjes. De rest van het bezoek monopoliseerde hij actie en gesprek.
Het is nu dus officieel: ook ik heb mijn kind niet in de hand. Daarom mijn welgemeende advies aan mensen zonder kinderen die een goed gesprek willen met mensen mét kinderen: nodig de nakomelingen pas uit als ze met boek of Gameboy in de hoek kunnen zitten.
Moeder-en-zoon-vakantie
Maar goed. Toen was het zo ver. De moeder-en-zoon-vakantie was bijna om. Er restten ons slechts twee dagen. De eerste ochtend was ik een hoopje betraande ellende vanwege de voorbije tijden. Die middag herstelde ik mij, en besloot ik om er nu eens volop van te genieten.
Die laatste vrijdag was de hemel op aarde. De hele dag zijn we de deur niet uit geweest. Als twee zwabberende wurmen hebben we op de grond gelegen en met blokken gespeeld en piep-knars-fietsraces gehouden om de keukentafel.
Mijn lichaam stelde zich dankbaar in dienst als klimrek. Van de veertien dagen die we hadden, kwam ik één dag lang in de buurt van de innig gewenste zomer-lamlendigheid van vroeger. En dat samen met het prinsje. Dat is geen gekke score.
31. Party Stories onthult: beroemde oudere ouders
Zou het een trend zijn? Onze verslaggevers horen steeds vaker dat oudere celebrity's toch nog kinderen krijgen. Party Stories zocht ze op in hun prachtige woningen en luxe appartementen en vroeg ze: waarom nu pas?
Al snel blijkt dat ver zoeken niet nodig is. Bianca Hoogendijk, de lieftallige echtgenote van minister-president Balkenende, was al 39 jaar toen ze haar dochtertje Amelie kreeg. Behoorlijk op leeftijd dus.
Bianca Hoogendijk
Bianca Hoogendijk - lieftallige echtgenote...
Bianca geeft les aan de Universiteit van Rotterdam. Ze heeft haar eigen naam gehouden omdat ze op eigen kracht carrière wilde maken. Naar verluidt wilde Bianca pas met Jan-Peter gaan samenwonen toen bleek dat ze zwanger was. En dat terwijl het illustere stel al getrouwd was!
Immer jeugdig
In Engeland kijkt niemand gek op als een moeder boven de 40 is. In hoge regeringskringen is het namelijk heel gewoon om op latere leeftijd weer moeder te worden. Cherie Blair, de vrouw van de altijd jeugdig ogende premier Tony Blair, was zelfs al 45 toen ze erachter kwam dat ze weer zwanger was. Cherie, altijd herkenbaar aan haar opvallend brede mond, gaf toe zelf ook verbaasd te zijn over haar zwangerschap.
Cherie Blair Cherie Blair - zelf ook verbaasd...
Er wordt trouwens gefluisterd dat de nakomeling een ongelukje was. Verwekt tijdens een heerlijke vakantie in Italië! Inmiddels is baby Leo een gezonde Engelse jongen van 4 jaar oud. En zijn moeder werkt weer volop als advocaat en mensenrechten-activiste. Ze wordt regelmatig gezien in gezelschap van beroemde mannen als Bono, Sting en Mick Jagger. De steenrijke Mick, ook niet meer een van de jongsten, heeft inmiddels al een flinke kinderschare bij verschillende vrouwen.
Sexy zangeres
Ook Kate Bush werd pas heel laat moeder. De sexy zangeres die we kennen van prachtige liedjes als 'The man with the child in his eyes', koesterde al jaren een stille maar heel diepe kinderwens. De titel van haar ontroerende liedje was dan ook geen toeval!
Kate Bush
Kate Bush - speciale bevruchting?
Op 41-jarige leeftijd kreeg Kate eindelijk de zoon die ze al zo lang wenste. Ze noemde hem Bertie. Nadat het lang stil is geweest rondom de teruggetrokken levende zangeres, maakte ze onlangs weer een nieuwe CD, waarop tal van beroemdheden hun opwachting maken. Wie de vader van de kleine Bertie is, wil Kate niet zeggen. Geruchten dat ze zich op een speciale manier heeft laten bevruchten, wil de frêle chansonnière bevestigen noch ontkennen.
Slopende ziekte
Om nog even in Engeland te blijven: daar woont ook de bekendste oude moeder. Natuurlijk hebben we het over de excentrieke Madonna. De in Amerika geboren en getogen zangeres, die onlangs nog een daverende show in de Amsterdam ArenA gaf, heeft twee kinderen bij verschillende vaders. Ondanks haar gevorderde leeftijd zweert ze bij borstvoeding!
Madonna met kind
Madonna zweert bij borstvoeding!
De vader van haar opvallend mooie oudste dochter Lourdes, is een personal trainer. De onvermoeibare zangeres ontmoette hem in het park toen zij daar aan het hardlopen was. De relatie hield helaas niet lang stand.
Madonna, die haar eigen moeder al vroeg verloor aan een slopende ziekte, was 38 jaar toen zij haar dochter kreeg. In Engeland kwam ze de veel jongere Engelse regisseur Guy Ritchie tegen. Samen kregen zij een gezonde zoon, die ze Rocco noemden. Madonna was toen al 43 jaar!
Doortastende advocaat
De trend is ook in Hilversum doorgedrongen. Ook wij hebben beroemde vaders en moeders op leeftijd. De donkerharige Henriette Tol, die we kennen als musical-ster, en als doortastende advocaat in Keyzer & De Boer, was al 42 toen ze haar eerste kind kreeg.
Henriette Tol
Henriette Tol - "Helemaal fantastisch"
Henriette vertelde Party Stories dat ze het helemaal fantastisch vindt dat ze een dochter heeft. Wel piekert ze meer over het leven nu er een kleine meid in haar leven is. Maar, zo verzekerde ze ons, ze let nu extra goed op haar gezondheid en eet vooral veel biologische groenten.
Ook Henk van der Meijden, de beroemde Nederlandse journalist, werd pas op latere leeftijd vader. De nestor van het vaderlandse showbizz-nieuws, was al ver in de 40 toen hij zijn vrouw ontmoette en achter in de 50 toen hij vader werd van een mooie dochter!
Henk van der Meijden
Henk van der Meijden - Toi, toi, toi!
Henk was naar eigen zeggen vroeger een onmogelijk kind. Heel anders dan zijn eigen dochter. Maar hij geeft toe dat zo'n jonge meid een prachtige invulling is van zijn leven. Henk, die zich tegenwoordig vooral bezighoudt met het Chinese Staatscircus, is maar wat blij met zijn dochter, zo liet hij Party Stories weten. Toi, toi, toi, Henk!
Stoere Peter
Acteur Peter Faber, die momenteel weer schittert als de markante Evert Beukering in de realistische politieserie Van Speijk, kreeg drie jaar geleden nog een kind. De serie wordt opgenomen in een echte Amsterdamse achterstandswijk. Maar daar maakt stoere Peter zich niet druk om.
Peter Faber
Peter Faber - dolgelukkig
Peter is inmiddels alweer 62 en heeft maar liefst vijf kinderen uit vier huwelijken. De sympathieke acteur is dolgelukkig met zijn jongste kind, dat hem na drie jaar huwelijk geschonken werd door zijn veel jongere vrouw.
32. Oude moeder wil niet dood
Als je zo oud bent als ik, wordt de dagelijkse verzorging van het lichaam er niet eenvoudiger op. Want ik wil heel erg oud worden, zodat ik zo lang mogelijk bij mijn prinsenkind blijf. Voorbij zijn de nachten vol drank, dans en ongure types. Na de avondmaaltijd verlang ik al naar mijn bed.
Daarom zorg ik, zoals het een dame op leeftijd betaamt, goed voor lichaam en geest. Tenslotte ben ik al 43 en mijn zoon is 1 jaar. ALS hij later gaat studeren -– daar is hij uiteraard vrij in, want ik ben een makkelijke moeder – is hij 18 lentes jong en ik 60 jaar oud.
Verschrikte blik
Ik schrik er zelf van. Trek die lijn eens door. Het prinsje vindt het prinsesje van zijn dromen – of een ander prinsje, want ik profileer mij graag als tolerante moeder – en ze krijgen een prinsenkindje. Dan ben ik al snel 75 jaar. Dat is toch wel wat ouder.
Voor de duidelijkheid: dat van die hoge leeftijd wist ik van te voren. Maar als je er middenin zit, voelt het toch anders. Ik zit hier nu achter mijn computer en kijk met verschrikte blik naar de getallen op mijn beeldscherm. Ik ga van een 43-jarige babymoeder, via een 60-jarige moeder van een student naar een 75-jarige grootmoeder. En dat in minder dan 10 regels.
Terwijl ik dit schrijf, slaapt er in de kamer naast mij een perfect klein jongetje dat geen idee heeft dat zijn moeder zich zorgen maakt of ze er überhaupt nog wel is als hij zelf vader wordt. Want dat is natuurlijk waar de zorg vandaan komt. Dat ik dood ben voordat hij vol het leven in gaat. Nu is dat een risico dat we allemaal lopen. Levensbedreigende kanker, een bus die de bocht te krap neemt, een hart dat het opgeeft. Het kan maar gewoon zo voorbij zijn.
Aan mij zal het niet liggen
Maar zó gemakkelijk geef ik het niet op. Aan mij zal het niet liggen. Als er een ooit een kleinprinsje komt, wil ik het in mijn armen houden. Steunend op mijn rollator zal ik het stilwiegen. Nog weer even voor de duidelijkheid: áls er een kleinprinsje komt, natuurlijk. Want ik wil mij verder echt nergens mee bemoeien.
Tot die tijd is de zorg het ouder wordende lichaam in volle gang. Wat ik zoal doe? Ik sleep mij naar de veel te dure sportschool en beoefen de nobele sport van Spelen Met het Prinsje. Dat bestaat uit spellen als: rondjes rennen, prinsje vangen, prinsje jonassen, prinsje dragen, verstoppertje spelen, vrachtwagens zoeken en prinsje rondfietsen.
Be-lipstickt door het leven
Daarnaast eet ik mij ongans aan fruit en groente om de laatste overbodige kilo's eruit te werken. En dat terwijl ik bij voorkeur leef op een dieet van chocolade en bonbons. Verder smeer en verf ik dat het een lieve lust is. Het prinsje vindt het fascinerend en ziet het met open mond aan. Mocht hij over een poos be-lipstickt door het leven willen gaan, dan neem ik de volledige verantwoording op mij.
Tenslotte probeer ik twee dingen te doen die eigenlijk het allerbelangrijkst zijn. Ik doe mijn uiterste best om te genieten van het heden. Met de nadruk op Best Doen. Want ik vergeet het veel te vaak. Dan verdwijnt het levensgenot ergens tussen de zoektocht naar opdrachtgevers en de slinkende bankrekening. Maar daar helpt die ene bonbon dan weer.
Vergeet de Vrije Wil en het ALS
En ik heb eindelijk een Mark for Life t-shirt gekocht. En, beste lezer, dat ga ik nu keihard aanprijzen. Vergeet de Vrije Wil en het ALS maar, want ik ga mij nu ongegêneerd met je leven bemoeien.
Het Mark for Life t-shirt draag je een keer per maand om je borsten te onderzoeken op onregelmatigheden. 2 Cirkels met pijlen omringen pront je borsten. Je zou het shirt zo naar buiten aan willen trekken. Met een vrolijke roze pen markeer je de veranderingen op het shirt, zodat je de maand daarop weer ziet waar die gekke bobbel zat. Vandaar de naam Mark for Life. Het duurde bij mij ook even voordat het tot me doordrong. Hoe dan ook, het is een geweldig idee.
Ik kocht het deze week, en de winkeljuffrouw zei treurig dat veel mensen 19 euro te duur vonden voor zo'n shirtje. Ik niet. Ik ga mooi niet dood als een shirtje van 19 euro mij daarbij kan helpen. Slinkende bankrekening of niet. Bij 1 op de 9 vrouwen wordt borstkanker vastgesteld en 95% kan genezen. ALS je er maar snel genoeg bij bent. Dan is 19 euro het koopje van je leven.
Zorg dat je niet onnodig doodgaat
Beste moeder, jong of oud. Zorg ervoor dat je niet onnodig doodgaat. Zorg ervoor dat je je kleinkind nog kunt vasthouden. Ga naar www.markforlife.nl. Koop dat shirt en onderzoek die borsten. Bel de buurvrouw, mobiliseer je collega's en organiseer een Mark for Life cocktail party met je vriendinnen.
En als je nou toch op internet zit, ga dan ook even naar het weblog van de schrijfster Karin Spaink. Zij houdt een blog bij over haar borstkanker en liet zichzelf fotograferen met haar afgezette borst. Hoe ze het doet weet ik niet, maar ze krijgt het voor elkaar om mooi en trots de camera in te kijken. Daarmee katapulteert zij zich, wat mij betreft, naar de eerste plaats van de Meest Invloedrijke Vrouwen van Nederland.
En, beste vader, als je dit leest, haal dan snel dat shirt voor je geliefde en moeder van je kind. Gebruik de volgende vergadering eens om je collega's daar ook toe te bewegen. Wees een stoere vent en vertel het aan je vrienden. Verheug je nu al aan de café-tafel op die vakantie die je als opa en oma samen met je kleinkind gaat doorbrengen.
33. De moederkloek en het gevaar
In de stad is het gevaarlijk. Monsters loeren in alle hoeken en gaten. Overvallers wachten in portieken. Terroristen bouwen bommen in verloederde buitenwijken en verkrachters sluipen door steegjes.
Als u in een dorp woont, en als u denkt: "Ben ik even blij dat ik niet in de stad woon", dan heb ik nieuws voor u. In uw dorp is het ook niet pluis. TBS'ers op verlof bedenken er methoden om niet terug te keren naar hun kliniek. De buurman heeft een XTC-lab in zijn schuurtje. En in de straat achter u woont een vrouw die u misschien wel aardig groet, maar morgenochtend haar giftige adders in de sloot laat glijden.
Weg met Buiten
Misschien zit u nu te tut-tutten achter uw computer. "Kom, kom, dat valt toch allemaal wel mee". Dan heeft u zeker nog niet gelezen dat de helft van alle speeltuinen in Nederland onveilig is. Gemiddeld belanden er 7.000 kinderen per jaar op de EHBO. De kinderen die met een open knie ter plekke zijn opgelapt, zijn dus niet eens meegerekend.
Als zelfs de speeltuin al niet meer veilig is, dan lijkt er maar één oplossing te zijn. Alle deuren en ramen dicht. Niemand meer naar binnen. En Weg met Buiten. Want daar is het eng.
Binnen ook niet veilig
Maar binnen is het ook niet veilig. Keukens zijn een walhalla van dodelijke steekwapens. Trappen lonken lachend naar onachtzame benen en een hoofd dat er even niet bij is.
Dat de stekker iets te los zit, merk je pas als het te laat is. En laat ik dan maar niet beginnen over het medicijnkastje, de fles chloor, en de pot met verse thee op de rand van de tafel.
Allemaal zijn schuld
Waar komt al die angst-hysteria vandaan? Dat is de schuld van het prinsje. Voordat hij er was, bestond er geen gevaar. Gevaar is voor saaie mensen die niets durven.
Maar toen kwam het prinsje. En het prinsje moet heel blijven en goed beschermd. Dat gaat ook op voor al die andere monstertjes die zomaar de straat oversteken of van de trap springen.
Nu we thuis alle kastjes hebben dichtgekit, en alleen nog maar met plastic bestek eten, rijst al snel de vraag: zullen we dan maar naar een dorp verhuizen?
'Pippi Langkous'-jeugd
Ik ben zelf geboren en getogen in de stad. Ik zat op de wip in een aftands hofje. Mijn kleuterschool bevond zich aan het einde van een nauwe steeg. En ons huis stond aan een Haagse gracht, waar wel eens iemand in verdronk. Maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit bang was.
Mijn geliefde komt uit een Drents dorp. Hij bouwde hutten in het bos en redde een vis in een zelf gegraven slootje. Een 'Pippi Langkous'-jeugd. Beetje nutteloos in het bos spelen en grootse avonturen beleven. Hij vond het fantastisch. Maar door mijn achterdochtige moederogen zie ik inmiddels overal gevaar. Dat gezellige slootje had wel net iets te diep kunnen zijn voor die kleine jongensbeentjes.
Superwoman in alledaagse vorm
Kennelijk moet ik zelf in actie komen. Alles om een panic room in huis en een bus pepersaus in mijn tas te voorkomen. Dus zet ik de moederkloek in.
Deze kloek woont al jaren in mij. Soms besef je dat soort dingen gewoon niet. Ze wil alles beschermen dat kleiner en zwakker is. Oude dame wordt bijna van haar sokken gelopen door boze pubers. BAM! daar is de kloek. Als een auto net te snel op het prinsje afkomt, maakt ze zich breed en groot, en heeft ze een allesverslindende kracht. De kloek is Superwoman in een alledaagse vorm.
Vleesgeworden beschermingsinstinct
Stiekem wist ik al dat de kloek in mij zat. Want de kloek is tenslotte vleesgeworden beschermingsinstinct. Een actieve beschermengel, die ook bij niet-religieuzen haar werk doet. Bij gevaar komt de herrie uit haar tenen en spreidt ze krachtig haar vleugels.
Ik weet niet hoe het met uw kloek is, maar die van mij is niet altijd diplomatiek of aardig. Mijn moederkloek heeft trekjes van een agressief monster. "Blijf met je poten van mijn dierbaren af." Maar met het verstrijken van de jaren is de kloek wel iets zachter en begrijpender geworden. Dat schijnt samen te gaan met het vermeerderen van grijze haren en het uitzakken van verschillende lichaams-onderdelen.
Altijd op wacht
Onveranderd is de resolute innerlijke kloek. Die staat altijd op wacht. Ook toen ik vorige week met mijn neefjes en nichtjes en het prinsje in de tram stond. Na een dag hoofdstedelijk kindervertier waren we uitgeput op weg naar huiselijke kalmte. Er was geen zitplaats meer. De kinderen waren misselijk van de poffertjes en moe van het sjokken. De kaartjesmevrouw schold me uit omdat ik in de weg stond.
Als klap op de vuurpijl stapte er een gek in, gekleed in een wit, met nepbloed besmeurd pak, en Hannibal Lector masker op. Daas zwaaide hij met een kettingzaag. In de angstige stilte die zijn verschijning opriep, dook ik als een beschermende kip op mijn kroost. Het nest vol kuikentjes moest worden beschermd door de moederkloek.
Bij navraag bleek dat ze de gek in kwestie niet eens hadden gezien. Met dank aan de efficiëntie van de kloek.
Moederkloek kan nog jaren mee
Mijn vader had ook een moederkloek in zich. Als jonge vader werd hij aangereden door een meneer in een grote auto. Mijn vader, een nette 'Indische jongen', viel van zijn fiets met mij, zijn eerstgeborene, achterop. In onmacht en woede spuugde mijn vader naar de man.
Veertig jaar later is mijn moeder de schok nog niet te boven. Maar nu ik zelf moeder ben, snap ik mijn vader wel. Want jij rijdt met je bak niet over mijn kind heen!
Ik heb veel waardering voor mijn kloek. Als het gevaar geweken is, aai ik haar, en geef ik haar wat lekkers. Tenslotte moet ze 24/7 klaar staan. "Jij bent een goede kloek, doe maar mooi je best." Als ik nu extra aardig voor haar ben, kan ze nog jaren mee.
34. De politieke achilleshiel
Mark Rutte is de zoon van een oudere moeder. Mark is 39 en zijn moeder is 82. Iedere week gaat hij bij haar eten. Sinds een jaar wast zijn moeder Marks vieze kleren niet meer. Want, zo vertelde hij afgelopen zaterdag in de Volkskrant, daar is ze zo zoetjesaan echt te oud voor.
Kijk, dat is nou een lieve zoon. Zou je denken. Maar Mark heeft ook een klein probleempje. Hij heeft namelijk geen vriendinnetje. Ook geen vriendje. En dat maakt hem, in de ogen van mogelijke kiezers, toch een beetje verdacht. Tegen de Volkskrant zei hij wel altijd iemand in beeld te hebben, maar van een concreet huwelijksvoorstel is het nog niet gekomen.
Opschrijfboekje vol leuke meisjes
Dat vind ik dan weer een beetje een eng beeld. Zou Mark met een opschrijfboekje vol leuke meisjes naar mama gaan? En dat ze dan samen bij de wekelijkse maaltijd de lijst bekijken?
"Oké mam", zegt Mark kordaat. "Wat vind je van Fleur? Ze is wel mooi. Blonde haren en fijn slank. Ja, ja, ik weet het; ze praat een beetje raar. Nou eh, ik weet het ook niet meer. Wat vind jij ervan?" Mark kijkt zijn moeder vertwijfeld aan. "Tsja, ik weet het niet hoor, jongen", antwoordt zijn moeder bezorgd. "Is die Rita niet meer iets voor jou?" "Ma-ham...", zegt Mark geïrriteerd, "die heeft al een man en bovendien valt ze niet op mij".
Moederskindje
Als oudere moeder slaat de schrik mij om het hart. Zou Mark Rutte het typische resultaat zijn van de zoon van een oudere moeder? Zou mijn eigen mannetje ook dat grijzige krijgen? Een lichaam dat te strak in het vel zit. Zou hij een openstaand streepjesoverhemd het toonbeeld van vlot vinden? Doe ik zijn was nog als hij al jaren uit huis is? Gooi ik zuchtend zijn kapotte onderbroeken weg en koop ik nieuwe bij de Hema? Oftewel: wordt mijn mannetje een moederskindje?
Eerlijk gezegd vind ik dat wel een gezellig vooruitzicht. Niet van die onderbroeken natuurlijk, want daar begin ik niet aan. Maar iedere week samen eten? Ben ik helemaal voor. Het is in ieder geval beter dan een jaarlijks verjaarsbezoekje met een bos anjers die naar benzine ruiken.
En over dat-ie grijzig wordt, hoef me ik sinds vandaag geen zorgen meer te maken. Alsof hij mijn angst vóelde, weigerde het mannetje vanmorgen een grijze broek aan te trekken. Hij wilde de oranje broek, met ruiten en veel ritsen. Het grijze truitje werd vol afgrijzen door de kamer gegooid. Rood wilde hij. De boodschap is duidelijk. Deze zoon van oude moeder vertoont geen spoor van grijzigheid.
Politici met kinderen
Maar hoe zit het dan met politici die zelf op latere leeftijd vader of moeder zijn geworden? Zouden die een beetje interessante afwijking hebben? Balkenende bijvoorbeeld, de vader van Amelie. Toen hem werd gevraagd of zijn dochter zich niet schaamde voor haar ongewone vader, snapte hij de vraag niet. "Wat een rare vraag", zei hij. Fout antwoord, Jan Peter! Alle kinderen ouder dan 4 jaar schamen zich voor hun ouders. Dat moet je toch zelf ook gemerkt hebben.
Ach, die arme kinderen van politici. Eigenlijk moet er een wet komen die voorschrijft dat ouders zich terugtrekken uit de politiek, als hun kinderen naar school gaan. Want zeg nou zelf, dat is best zielig. Je ziet het al gebeuren: een blond hittepetitje duwt haar klasgenoot in de hoek, met de woorden: "Mijn moeder vindt jouw vader een onwijze klootzak. Dat zei ze gisterenavond toen ze naar het journaal keek."
Standje 'daadkracht'
Voor mijn geestesoog trekken ze voorbij, de politici en hun familie. Zou de familie Bos gillend van het lachen van de bank afglijden als Wouter z'n gezicht weer op standje 'daadkracht' zet? "Kijk dan, kijk dan, kijk dan", wijst zijn broer hikkend naar het tv-scherm. "Daar gaat-ie weer!" En zou de tweeling van Femke Halsema verbijsterd heen en weer kijken van het tv-scherm naar hun moeder, die gewoon op de bank zit? Hoe kan dat nou? En waarom drinkt mama kalm een kopje koffie terwijl ze op het scherm zo ontzettend kwaad in dat apparaat praat? "Is mama boos?"
Jan Marijnissen heeft het goed aangepakt. Zijn hele familie zit in de gemeenteraad van Oss. Dochter Lilian werd op haar 4e al ingezet als promo-kleuter in de spotjes voor papa's partij. En nu is ze raadslid in Oss. Hoe zou dat thuis gaan? Zouden ze wel eens lamlendig met z'n allen naar slechte tv-programma's kijken? Of is alles politiek bij de Marijnissentjes?
Zie je het voor je? Klokslag 6 uur. Zittend op ongemakkelijke kaarsrechte stoelen. Slechts de hoognodige verlichting aan. Een dampend bord hutspot voor zich. Doodse stilte. Totdat moeder Marijnissen streng vraagt: "Lilian, waarom heb je mijn raadsvoorstel niet aangenomen?"
Blije Rita?
En hoe zou Rita Verdonk haar kinderen hebben opgevoed? Zou ze hen toespreken met die zelfde onderkoelde woede die ze onze huiskamers ingooit? De pupillen verdwijnen onder de oogleden, de bovenlip wordt nog verder naar binnen gezogen. "Oké jongens. Ik waarschuw één keer. Zo doen we dat hier niet. Mijn wet is hier de wet en als jullie je daar niet aan houden, dan kun je voorgoed bij de buren gaan wonen." Zoiets?
Of bestaat er ook een blije Rita? Iemand die vertederd lacht als haar kroost de gordijnen aan de muren vastplakt, en die daar géén enge maatregelen aan verbindt...
Familie als privé-graadmeter
Oftewel: zijn familieleden de achilleshiel van politici? Reflecteert hun 'thuis' hoe ze het eigenlijk echt bedoelen met dit land, maar wat ze in de ambtelijke brij verloren zijn? Is familie de privé-graadmeter voor hun ware bedoelingen? Hoe werkt zoiets?
Hoe zou het eigenlijk zijn als ik zelf politieke ambities had... Zouden de crèche-leidsters net zo leuk met het mannetje zijn? Of zouden ze extra achterdochtig worden als hij huilend afscheid neemt? "Zie je wel... In het debat van gister deed ze ook al zo achterlijk! Daar heeft het mannetje nu last van."
Hoe zou het zijn als ik thuis kwam en recht in twee boze, bruine, verwijtende ogen zou kijken, en hij kwaad zou zeggen: "Volgens Jeroen is het jóuw schuld dat zijn vader nu geen werk meer heeft! Jij bent stom, je bent nooit thuis en altijd aan het werk, en ik haat de politiek!"
Aan alle moeders, vaders, broers en zussen, partners, maar vooral de kinderen van politici: veel sterkte de komende weken.
35. Sint-is-in-het-land-huiltijd
Het begint al dagen voor Hij in het land is. Ik voel het langzaam opkomen. Het is weer Sint-is-in-het-land-huiltijd. Opgewonden blije kinderen, in combinatie met een statige Sint op paard, veroorzaken ontroering tot op het bot.
"Kijk eens mannetje. Daar is nou Sinterklaas", fluister ik dapper tegen mijn zoon, en slik mijn tranen weg.
Geen greintje twijfel
Mijn leven is in te delen in twee tijdperken. Pre-Sinterklaas en post-Sinterklaas. In het pre-tijdperk geloofde ik met een innige vurigheid in Sinterklaas. Voor het kleine meisje dat zich nooit ergens echt thuis voelde, was de Goedheiligman dé ware en rechtvaardige mens.
Er was geen greintje twijfel. Natuurlijk herkende ik mijn tante in de zwartgepoetste Piet die ons kwam bezoeken. En natuurlijk merkte ik dat er altijd iemand de kamer verliet, voordat een be-handschoende hand pepernoten naar binnen gooide. Maar dat was meer een universeel spel. En de opper-regisseur was Sinterklaas.
Mijn geloof in Sint Nicolaas was zó sterk, dat ik Sint, Piet en paard ook echt op de daken zag lopen. "Kijk 's Esther, daar lopen ze!" riep mijn moeder, en wees naar de Hoge Hoge daken aan de overkant. En ik zag ze. Temidden van schoorstenen en antennes stond Piet met een grote zak over de schouder. Sinterklaas zat majestueus hoog op het paard, dat ferm op de scheve dakpannen stond. En mijn verering voor zoveel liefde en durf groeide in mijn kinderhart.
CV-verwarmingsbuizen
Een paar jaar later, in onze doorzonwoning in de Bloemenwijk, hoorde ik de buurvrouw spottend praten over de onmogelijkheden van cadeautjes, Sint en CV-verwarmingsbuizen. Ik vergaf haar haar ongeloof en spot onmiddellijk. Natuurlijk kon ze niet weten dat Sinterklaas zich niet liet tegenhouden door zoiets futiels als een buis.
Maar de bewijzen tegen het bestaan van Sinterklaas stapelden zich op. "Oh, die moeder van je", mompelde mijn vader, toen ik een la vol tekeningen opentrok die we de avond daarvoor in onze kinderschoenen hadden gestopt. Voor het meisje dat zoveel van Sinterklaas hield, een extra bewijs van liefde. Die had Hij in al zijn goedheid natuurlijk aan mijn vader en moeder gegeven!
Vergeef het hen...
"Sinterklaas en Zwarte Piet. Allebei bestaan ze niet", riepen mijn schoolvriendinnetjes vrolijk. Beschaamd sjokte ik achter aan. "Ach lieve Sint", bad ik in stilte, "vergeef het hen, want zij weten niet wat zij doen."
De bijbelvasten onder u hebben waarschijnlijk al een link gemaakt. Ergens heb ik ooit Sint en God aan elkaar gekoppeld. Wat eigenlijk wel raar is. Want wij gingen vroeger veelvuldig naar een gebouw waar een in het zwart geklede man ontzettend lang en ontzettend hard aan het razen en tieren was. Dat God en die schreeuwende man een verbond hadden, kwam niet in mij op. Mijn God/Sinterklaas was een zachtmoedige geest die voor anderen leefde, alles zag en iedereen knipogend vergaf.
Overtuigd niet-gelover
Mijn geloof in het goede werd abrupt de nek omgedraaid. We zaten op zolder op een bed met een groene sprei, mijn moeder en ik, toen ze vertelde dat Sinterklaas een verzinsel was. Er volgde een heel verhaal over een ontstaansgeschiedenis.
Maar dat verhaal hoorde ik al niet meer. Hoe kun je het hart van een 7-jarige breken? Hoe kun je zó liegen en bedriegen? Weg onvoorwaardelijke liefde, trouw, vergevingsgezindheid. Weg goedheid van alle mensen. Mijn 7-jarige brein maakte snel de rekening op. Sinterklaas bestaat niet, dus God bestaat ook niet. Zeven jaar en overtuigd niet-gelover in een huis vol gelovenden.
Onvoorstelbaar onzinnig boek
Het jaar daarop werd besloten het rustig aan te doen met de Sinterklaas-cadeaus. Mijn oogst bestond uit een boekje met daarin een verhaal van een man die zijn ouders verloochende. De man had zich beschaamd weggedraaid toen pa met een aftandse wagen langskwam. Natuurlijk liep het slecht af met de zoon. En uiteraard openden de ouders, die van bescheiden komaf waren, hun huis voor hun verloren zoon.
God speelde een niet onaanzienlijke rol in de verzoening. Maar daar geloofde ik niet meer in. Ik vond het dus een onvoorstelbaar onzinnig boek.
Probleem was alleen dat we onze cadeautjes mee naar school mochten nemen om aan elkaar te laten zien. De ochtend na 5 december werd ik omringd door blije klasgenoten met dozen Electro en poppen met echt groeiend haar. En ik had alleen dat stomme boek. Ik had drommels goed in de gaten dat dit niet leuk was voor mijn ouders. Die hadden immers dat idiote boek gekocht. Vóór alles wilde ik voorkomen dat mijn mede-leerlingen mijn ouders zouden uitlachen.
Die middag nam ik dus een oude Noorse trui mee en vertelde ik mijn klas dat ik die natuurlijk óók nog had gekregen. Toen mijn moeder achter mijn leugen kwam, volgde er straf. Waarom was ik toch zo ontevreden. Moest ik er nou echt nog een trui bij verzinnen?
Blije kabouters
Dit soort taferelen verbeterde de band tussen Sint en mij niet. Eenmaal uit huis vergat ik het '5 december'-gebeuren. Stomme Hollandse folklore. Burgerlijk gedoe. Commerciële zooi. Ik vergat het zó goed, dat ik ook die duizenden kinderen vergat die wél geloven.
Op een koude zaterdag fietste ik mijzelf klem in de Sinterklaas-optocht. Verbijsterd herkende ik in al die blije kabouters mijn geloof in de goedheid van een mens. Mijn grootstedelijk cynisme smolt weg bij al dat onbevangen kindergeluk. Ik probeerde mij te vermannen. Maar het was te laat. De sluizen waren geopend en jankend fietste ik langs het tetterende grut.
De eerste buit is binnen
Het is inmiddels jaren later. Tussen de God van de schreeuwende man in zwart en mij komt het nooit meer goed. Maar de geest van mijn kindersinterklaas heeft zich ferm in mij genesteld. En nu loopt er zowaar bij mij thuis een blije kabouter rond.
Dit jaar heeft hij zelf zijn schoen gezet. Hij snapt er niets van. Maar de eerste buit is binnen. We hebben samen de aankomst van Sinterklaas bekeken. Ik, vaatdoek-achtig, diep ontroerd, vechtend tegen die irritante tranen. "Kijk, daar is Sinterklaas", zeg ik en hij kijkt me stralend aan.
Over 5 jaar moet ik 'm vertellen dat het allemaal verzonnen was. Ik denk dat het mannetje iets minder vast zal geloven dan zijn oude moeder. Maar ik wens met heel mijn hart dat hij altijd zal vertrouwen op de goedheid van mijn kindersinterklaas.
Esther de Charon de Saint Germain
0 reacties:
Een reactie plaatsen