ingrediënten
Gebruik zoveel mogelijk biologische producten
- ca. 120 g zandkoekjes of digestives, verkruimeld in de blender
- 40 g boter, gesmolten
- 625 g roomkaas
- 150 g suiker
- 2 afgestreken eetlepels bloem
- geraspte schil van ½ biologische citroen (kan ook ook meer)
- 1 theelepel vanille-extract of de zaadjes van ½ vanillestokje (de stokjes uit een gewone supermarkt zijn niet al te best, dus heb je geen echte goede sokjes dan kun je beter vanille essence gebruiken)
- 3 eieren en 2 eidooiers
- 250 g ricotta (zo lang mogelijk laten uitlekken)
- BioVegan gebaksdecoratie te verkrijgen via De Nieuwe Band
bereiden
Verwarm de oven voor op 180 °C.
Bekleed de binnenkant van de opstaande rand van de taartvorm (Ø 20 cm) met een hoge rand met bakpapier en plak ze met boter aan de rand vast. Ze moeten ongeveer 3 cm boven de rand uitsteken.
de bodem
Verkruimel de koekjes zo klein mogelijk en roer de gesmolten boter toe aan de verkruimelde zandkoekjes, verdeel het mengsel over de bodem van de taartvorm en druk goed aan. Zet 10 à 15 minuten in de oven. En haal het er daarna uit. (houd het goed in de gaten zodat het niet verbrand)de vulling
Klop de roomkaas 30 seconden met een handmixer of in een keukenmachine, zodat het mooi glad wordt. Voeg vervolgens één voor één de ingrediënten toe, terwijl je steeds klopt: de suiker, de bloem, de citroenrasp, de vanille en dan één voor één de eieren en de eidooiers. Eindig met de ricotta die je door het mengsel heen roert (niet kloppen).
Schenk het mengsel in de vorm en zet in de oven. Verlaag de temperatuur na 15 minuten tot 100 °C, en laat 1 uur bakken. Zet de oven uit en laat de cheesecake er nog 1 uur in staan, met de deur op een kiertje. Haal de taart uit de oven en laat hem helemaal afkoelen voordat je het in de koelkast zet. Wacht tenminste 12 uur. Hoe langer hoe beter, je zult merken dat de cheesecake steeds lekkerder wordt .
Geniet ervan!
=============================================
21 december 2010
Geven is het nieuwe krijgen
Het is vandaag 21 december. Terwijl alles om ons heen prachtig wit is, denk ik terug aan één van de mooiste kerstdiners die ik ooit had.
Het was 1979, ik was een strijdbare puber van 16 jaar. Kerstdiners waren burgerlijk en stonden gelijk aan verspilling, onderdrukking, rechtse regeringen en dierenleed.
Hoe het ging weet ik niet, maar op eerste kerstdag aten wij gebakken eieren, overladen met gesmolten boerenkaas op dikke plakken bruin biologisch-dynamisch Loverendale brood. Ik kan ze bijna nog proeven.
Later hoorde ik dat het een eenmalig actie was geweest om mij een beetje tegemoet te komen. En ik denk dat mijn ouders er zelf wel blij mee waren dat ze in alle drukte ook niet nog eens een uren in de keuken hoefden te staan.
Het mooiste kerstgeschenk
Maar voor mij waren die gebakken eieren het mooiste kerstgeschenk dat ik mij had kunnen wensen. Het besef dat mijn ouders ook in mijn strijd voor een betere wereld geloofden en tegendraads durfden te zijn, maakte dat ik mij even niet meer de eenzame puber voelde. Het was een daad van liefde.
Na 31 jaar
Het is bijna 31 jaar later en nu pas realiseer ik dit mij. Geven is het nieuwe krijgen. De tijd van hebben-hebben-hebben is voorbij. Met 'dank' aan de crisis die ons hardhandig met de neus op de feiten heeft gedrukt. Wie geeft – in welke vorm dan ook – ontvangt daar altijd iets voor terug.
Geef met heel je hart
Ben je professional, heb je een klein of een groot bedrijf, ben je vader, moeder, tante, oom, opa, oma, buurvrouw of buurman?
Geef dan.
Geef met liefde je ‘goedemorgen’, je gratis adviezen, je hulp, je goede gedachten of je kop koffie. Geef niet alleen om er direct iets voor terug te krijgen. Maar geef ook voor de lange termijn. Want soms kan het 31 jaar duren voordat je cadeau op waarde wordt geschat.
15 juli 2010
WEG ZONDER VAKANTIESTRESS
Je vakantie komt er aan (of is er al). De tijd waarin je kunt uitrusten en de boel de boel laten. MAAR....kun je de boel wel de boel laten? Neem je de drukte in je hoofd niet gewoon mee naar strand, bergmeertje of achtertuin?
Zie je zelf lekker in de zon zitten, terwijl de stress door je lijf vliegt. Ik MOET genieten, ik MOET tot rust komen, ik MOET die stapel boeken lezen, ik MOET ontzettend aardig zijn voor mijzelf en voor anderen en vooral.....ik moet NIET aan mijn werk denken. Doe jij het dit jaar anders met je la-maar-waaien-kom-maar-op-met-die-stress houding?
Geef die vakantiestress een liefdevolle hand
Laat maar komen die stress. Geef jezelf een paar dagen om hoofd en lichaam te ont-spannen. Je hebt jezelf in de stress gekregen, Je kunt er op vertrouwen dat je lichaam verstandig genoeg is om zelf weer tot rust te komen. Daar heeft het jouw drukke ik moet-alles-nog-regelen-anders-loopt-het-in-de-soep-en-waarom-moet-ik-altijd-alles-alleen-doen hoofd niet voor nodig.
Wat kun jij dan wel doen?
Zie je zelf eens aan. Wat je voelt heb je zelf opgebouwd aan stress, aan onzekerheid, aan twijfel, aan ontevreden zijn met je werk en je situatie. Wat je nodig hebt is wat Tender Loving Care van jezelf en wat ruimte en rust. Sta jezelf toe om boosheid, verdriet of vermoeidheid (waarschijnlijk allemaal tegelijk) te voelen. Er tegen in gaan heeft geen enkele zin. Door er niet te hard voor te werken maar het te laten gebeuren, ontstaat er ruimte voor nieuwe inspiratie.
Jouw mini-vakantie-dip heeft een positief effect
Laat je vakantiegeszelschap even aan hun lot over en stamp door het water, bos of duin, scheld de hele boel ondersteboven: baas, vrienden, buren, opdrachtgevers, collega's, gooi het eruit. Grote kans dat het ontzettend oplucht en je breed glimlachend weer terugkomt. Lukt het niet? Geen nood, geef je over aan je miserabele gevoelens. Bang dat je er niet meer uitkomt? Zet de wekker en neem je voor dat als de belt klinkt dat het mooi is geweest. Hoe meer je zelf vorm geeft aan het verwerken van je mini-vakantie-dipje des te groter is het positieve effect.
...ik kan het weten...
Ik heb ooit twee weken lang in overspannen toestand aan een super-de-luxe paradijselijk zwembad gelegen. Scheldend op al die mensen die zoveel plezier hadden, mijzelf dwingend plezier te hebben. Pas de laatste dagen gaf ik mijzelf toestemming om de moeheid en stress te voelen. Net op tijd om nog een heerlijke laatste dag te hebben.
Had ik dat direct gedaan, dan had ik een betere vakantie gehad (maar een waardevolle les gemist.....)
Ik heb geen tijd voor vakantie: de valkuil van ZZP’ers en werkzoekenden
Ook zelfstandig ondernemers en werkzoekenden hebben vakantie nodig. Misplaatst schuldgevoel is een slechte raadgever. Ondernemers zijn vaak 24/7 met hun werk bezig. Werkzoekenden zijn vaak non-stop bezig met...werk zoeken. Dan komt er onvermijdelijk het moment dat je naar je beeldscherm staart en echt niet meer weet wat je aan het doen was.
...tijd voor inspiratie...
En die kan alleen komen in een fris hoofd, een blij hart en een uitgerust lichaam. Computer uit, telefoon uit (echt waar, ze kunnen zonder jou) stap op de fiets en ga er een dagje op uit. Kun je je het veroorloven om langer weg te gaan? Grijp die kans aan. Laat je klanten weten dat je even met vakantie bent. Geef toe aan je vermoeidheid, maak ruimte voor twijfel. Geef je over. En je zult zien, daar op je kleedje in het gras, openbaren zich nieuwe plannen en inzichten.
Onderstaand gedicht van Martinus Nijhoff geeft je vast inspiratie
Het kind en ik
Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.
Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.
Het stond te schrijven
aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.
Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.
En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en werd het uitgewist.
Martinus Nijhoff
